Oylarımızla vekil seçip Meclis’e gönderdiğimiz insanları icraatları ve siyasetleri hasebiyle eleştirmek en doğal hakkımızdır. Lakin onların maaşlarını, yedik içtiklerini kelam konusu yaparak “günah keçisi” haline getirilmelerini kabullenmek mümkün değil… Kimi boşboğazlar o denli bir konuşuyorlar ki; sanırsınız bu 600 milletvekilinin maaşları olmasa ülke güllük gülistanlık olacak. O kadar ileri gidiyorlar ki, vekillerin Meclis lokantasında “ucuz yemek” yemeleri bile gözlerine batıyor. Basın da birden fazla vakit Meclis lokantası üzerinden milletvekillerinin linçlenmesine çanak tutan haberler yapmaktan geri kalmıyor. “Enflasyonun hiç uğramadığı yer” manşetleriyle Meclis lokantasının ucuzluğunu “ifşa” ederek vekilleri amaç tahtasına oturtuyor.
Onlar da biliyor, Meclis lokantasının bu türlü bir dayanağı olmasa vekillerin “göz dikilen” maaşlarının seçim bölgelerinden Ankara’ya akın akın gelen ziyaretçilerini ağırlamaya yetmeyeceğini…
Uzun lafın kısası Meclis lokantasının ucuzluğu bugün olduğu üzere geçmişte de her devir gündem konusu yapılmış. Hayat Mecmuası’nda 1964 yılında yayınlanan yazıda “En ucuz karın doyurulan yer” ilan edilen Meclis lokantası hakkında şu tespitlerde bulunuluyor:
* * *
Parlamento’nun çabucak bütün şöhretlerinin ortada sırada göründükleri bu lokantada rakı verilmez, lakin şarap ve votka içmek özgürdür.
“- Oğlum, bizim hesap?
– Derhal efendim: Bir çorba, bir haşlama, bir pilâv, tatlı, 475
kuruş!
-Oğlum pilâv istemiştik…
-Ne emretmiştiniz efendim?
-Yemeği getirdin, fakat hani bunun çatal, kaşığı? Ekmeği de
unutma!”
Ve daha, birçok hususta buna emsal sualli cevaplı
cümleler…
* * *
Türkiye Büyük Millet Meclisi binasının batıya bakan pencerelerinin bazen dışından bile duyulacak kadar yüksek tonda sarf edilen bu kelamlar, günün özellikle 12:00 ile 14:00 saatleri ortasında işitilir. Meclis lokantası bugün Ankara’nın en çok dikkati çeken yerlerinden biri halini almıştır. Özellikle parti kümelerinin toplandığı günler Meclis lokantası her vakitten çok kalabalık olur. Kimine nazaran ucuz olduğu, kimine nazaran karda, kışta, ya da şiddetli sıcaklarda dışarıya çıkmaktansa, çabucak oracıkta karın doyurmayı mümkün kıldığı için, Meclis lokantası çok ilgi görür.
MODERN BABİL KULESİ
Bu lokantanın bir öbür özelliği de, birbirlerine taban tabana zıt sanılan insanları bir masa etrafında toplamasıdır. Bir bakarsınız koyu bir CHP’li ile bir Adalet Parti’li birebir yemekleri şakalaşarak yerler. Bir bakarsınız, birebir partiden milletvekilleri seçmenleriyle birlikte, Meclis lokantasındadırlar…
Burada bazen büyük ziyafetler bile verilir. Masalar birleştirilerek üstleri yemekler, salatalarla donatılır. Yemeğe gelen öbür milletvekilleri ve senatörler kimin ziyafet verdiğini merak ederler. Biraz sonra masanın etrafına, sakallısından, çağdaş kıyafetli hanımlara kadar, birçok seçmen oturur. Konut sahibi durumunda olan milletvekili yahut senatör, masanın başına kurulur ve garsonlara buyruklar yağdırmaya başlar. Davetliler de, biraz merak, biraz da gururla etrafı seyrederler. Mesken sahibi konuklarına, lokantaya gelen meşhur siyasetçileri işaretle tanıtmaya çalışır.
Aslında bu tip ziyafetlerden sonra mesken sahibi de, konuklar de çok mutludurlar. Biri Ankara’da bu düzeyde hiç bir lokantada, bu kadar bireye, böylesine ucuz bir ziyafet veremeyeceğini bildiği için. Öbürleri de, Meclis lokantasında yemek yemek imkânını buldukları üzere, gelmiş oldukları uzak vilayetlerde birden fazla vakit yalnız isimlerini duydukları meşhur siyasetçileri yakından görmek fırsatını elde ettikleri için.
Lokantada en büyük zorluğu pehrizde olanlar çeker. Böyleleri salonun kalabalık bir anında yemek isterlerse çok beklemek zorunda kalırlar. Bazen istedikleri yemeği garson yanlış anlar. Geri gönderseler, aç kalmaları bile mümkündür, ister istemez ne geldiyse onu yerler…
Meclis lokantasında arbedeli oturumlardan sonraki yemekler çok ilgi cazibeli olur. Az evvel Genel Heyet salonunda karşılıklı bağrışan, hatta yumruklaşan beşerler tıpkı masaya düşerlerse orada, “Sen haksızdın! Ben haklıydım!”la başlayan, sonu tatlılıkla biten hararetli sohbetler yaparlar. Bazen de komşu masalardan birbirlerine latife yollu takılırlar. Biraz evvel hengame edenler başkalarıymış üzere Meclis’teki olayları ayıplarlar.
LİDERLER İLTİFAT ETMİYOR
Meclis lokantasında çabucak bütün meşhurlar yemek yemişlerdir. Yalnız CHP lideri İsmet İnönü ile YTP Genel Lideri Ekrem Alican‘ı Meclis lokantasında gören olmamıştır. Osman Bölükbaşı ismini da bu listeye katmak mümkündür.
Başbakan Süleyman Demirel birkaç sefer Meclis lokantasında yemek yemiştir. Parlamento üyesi hanımlar ise çabucak hemen her fırsatta öğlen yemeklerini Meclis lokantasında yerler.
Lokantanın ziyaretçi seçmen istilâsından kurtarılması için bazen günlük buyruklar çıkartılır. Parlamento üyelerinin yalnız iki konuk getirebilecekleri söylenir. Ama bizdeki yasaklar üzere, bunların da ömrü bir yahut iki gün sürer.
Servisin aksamasından, yemeklerin soğuk gelmesine kadar birçok şikâyete karşın, Meclis lokantası özelliğini ve ilgi cazipliğini hiç kaybetmez.
Gece toplantıları olduğu günleri lokantadan akşamcılar çok şikâyetçidirler. Şarap ve votka içmek hür olduğu halde, lokantada rakı verilmez. Dışarıya çıkıp dönmek de güç olduğu için, milletvekilleri yemeklerinde şaraplarını yahut votkalarını yudumlamaya razı olurlar. Gece oturumlarındaki hengamelerin kaynağını akşamcıların alışkanlıklarında arayanlarda vardır.
Yüze yakın işçinin çalıştığı Meclis lokantası, bugün için büyük bir gereksinimi karşılamaktadır. Yemekler lezzetli, ucuz ve paktır. Seçmenler de burada ağırlandığına nazaran, doğrusu kimsenin şikâyet etmeye pek hakkı yoktur.
(Hayat Mecmuası 1964)